Mahalle Baskısı
SADIK ÖZKAN teknik@2dyapi.com
Benim doğduğum ve ömrümün üçte birini geçirdiğim yerde, sokakta yürüyen biri, evleri zor görürdü ağaçlardan...
İnsanlar bahçelerinde onlarca ağaç olmasına karşın iki göz oda bir ev yapmak için ağaç kesmeye kalksa, insan canına kast ediyor gibi bakılırdı; hor görülür, dışlanırdı. “Mahalle baskısı” vardı kısaca. Ağaç dikme özgürlüğü vardı ama kesme özgürlüğü yoktu nedense. Bu nedenle birkaç yıl bahçesindeki yaşlı incir ağacının kurumasını bekleyen komşumuzu hatırlıyorum. Bu terbiyeyle büyüdük. Meslek gereği pek çok yapının şantiyesinde görev alsam da tek bir ağacı kesemedim. Bir yöneticimizin “İnşaatı bırakmış, ottan boktan işlerle uğraşıyor” eleştirisine rağmen diktiğim ağaçları binlerce kilometre uzakta da olsalar google earth’ten görebiliyorum çok şükür.
Yıllar önce Karadeniz’de bir köye giden arkadaşım anlatmıştı: Yaşlı bir amcanın kışlık odun ve diğer ihtiyaçları için her sabah ormanın hemen kenarındaki evinden çıkıp, akşamüzeri birkaç kuru ağaç parçasıyla eve döndüğünü görmüş ve yaşlı amcaya, neden yakınında ağaçlar dururken uzaklara gidip birkaç parça kesip geldiğini sormuş. Amcanın yanıtı ise “Dedem de senin dediğin gibi yapsaydı şimdi bu ev ormanın kenarında değil, çorak bir arazinin ortasında kalırdı. Ben ihtiyacımı karşılarken, aynı zamanda kurumuş ağaçları kesip yeni filizlere yer açıyorum.” olmuş.
Kuşkusuz yaşlı amca adını bile duymamıştır Şef Seattle’ın. Ancak her coğrafyada erdem sahibi, dünyanın ve onun nimetlerinin sadece kendine ait olmadığına inananlar aynı düşünceye ve hayata bakış açısına sahipler. O ünlü mektuptan bir cümleyle yazıma son verirken, günümüz yöneticilerinin de aynı ruha sahip olduğu bir ülke ve dünya diliyorum.
“Bir gün bakacaksınız, gökteki kartallar, dağları örten ormanlar yok olmuş, yabani atlar ehlileştirilmiş ve her yer insanoğlunun kokusuyla dolmuş. İşte o gün insanoğlu için yaşamın sonu ve varlığını devam ettirebilme mücadelesinin başlangıcı olacak.” Şef Seattle, 1854
Gelecek sayıda tekrar birlikte olmak umuduyla hoşçakalın.
SADIK ÖZKAN
teknik@2dyapi.com
İnsanlar bahçelerinde onlarca ağaç olmasına karşın iki göz oda bir ev yapmak için ağaç kesmeye kalksa, insan canına kast ediyor gibi bakılırdı; hor görülür, dışlanırdı. “Mahalle baskısı” vardı kısaca. Ağaç dikme özgürlüğü vardı ama kesme özgürlüğü yoktu nedense. Bu nedenle birkaç yıl bahçesindeki yaşlı incir ağacının kurumasını bekleyen komşumuzu hatırlıyorum. Bu terbiyeyle büyüdük. Meslek gereği pek çok yapının şantiyesinde görev alsam da tek bir ağacı kesemedim. Bir yöneticimizin “İnşaatı bırakmış, ottan boktan işlerle uğraşıyor” eleştirisine rağmen diktiğim ağaçları binlerce kilometre uzakta da olsalar google earth’ten görebiliyorum çok şükür.
Yıllar önce Karadeniz’de bir köye giden arkadaşım anlatmıştı: Yaşlı bir amcanın kışlık odun ve diğer ihtiyaçları için her sabah ormanın hemen kenarındaki evinden çıkıp, akşamüzeri birkaç kuru ağaç parçasıyla eve döndüğünü görmüş ve yaşlı amcaya, neden yakınında ağaçlar dururken uzaklara gidip birkaç parça kesip geldiğini sormuş. Amcanın yanıtı ise “Dedem de senin dediğin gibi yapsaydı şimdi bu ev ormanın kenarında değil, çorak bir arazinin ortasında kalırdı. Ben ihtiyacımı karşılarken, aynı zamanda kurumuş ağaçları kesip yeni filizlere yer açıyorum.” olmuş.
Kuşkusuz yaşlı amca adını bile duymamıştır Şef Seattle’ın. Ancak her coğrafyada erdem sahibi, dünyanın ve onun nimetlerinin sadece kendine ait olmadığına inananlar aynı düşünceye ve hayata bakış açısına sahipler. O ünlü mektuptan bir cümleyle yazıma son verirken, günümüz yöneticilerinin de aynı ruha sahip olduğu bir ülke ve dünya diliyorum.
“Bir gün bakacaksınız, gökteki kartallar, dağları örten ormanlar yok olmuş, yabani atlar ehlileştirilmiş ve her yer insanoğlunun kokusuyla dolmuş. İşte o gün insanoğlu için yaşamın sonu ve varlığını devam ettirebilme mücadelesinin başlangıcı olacak.” Şef Seattle, 1854
Gelecek sayıda tekrar birlikte olmak umuduyla hoşçakalın.
SADIK ÖZKAN
teknik@2dyapi.com
